Nieuws over Dirk z'n fietsreis door Zuid Amerika

1 Februari 2010

1 ½ maand thuis.

Ik meldde in de vorige update dat ik wel weer in m’n ritme kwam maar dat heeft me toch meer tijd gekost dan ik van te voren had ingeschat.
Hoe langer ik thuis ben hoe meer ik me besef wat een bijzondere tijd het geweest is. En vooral het feit dat je 6 maanden “los” bent geweest van alle dagelijkse beslommeringen (boodschappen, familie bezoek, de hectiek, rekeningen, etc. etc.) is heeeeerlijk.
Eenmaal thuis zit je daar binnen no time weer in.
Je kunt zelf wel veranderd zijn maar iedereen en alles om je heen is hetzelfde gebleven. Dus dat is toch even goed wennen zeg maar.

Ik ben ook wel weer blij hoor om thuis te zijn. Bij m’n vriendin, m’n familie en vrienden, in m’n eigen huis. Maar ik merk toch dat ik veel en vaak afdwaal met m’n gedachten naar m’n fietsreis. Het is maar goed dat ik zoveel nieuwe en heerlijke uitdagingen in het vooruit schiet heb liggen anders kan ik me goed voorstellen dat je gemakkelijk in het diepe zwarte gat kunt vallen.
Maar tot dusver heb ik daar nog geen last van.
Maar het echte ritme moet ik nog steeds zien te vinden. Stap voor stap.

Artikel in Magazine Fiets

Ik heb net m’n artikel ingeleverd wat in de maart editie van het magazine Fiets komt te staan. Hierin beschrijf ik een aantal van beleefde hoogtepunten. Inclusief een paar van mijn mooiste foto’s.

 

Hoe staat het verder met m’n uitdagingen?

Boek

Ben ik mee begonnen en heerlijk om hier mee bezig te zijn. Het ligt in de bedoeling dat het nog dit jaar gaat uitkomen.
Waar gaat het over? Ik wil er 3 thema’s in verwerken:

• Wat ik gezien, beleefd en ervaren heb. Dus beschrijvend over de landen, de natuur, cultuur en de mensen. 
• Praktische insteek waarin ik dingen beschrijf als benodigd materiaal, je voorbereiding, training, etc. Zodat mensen die ook een langere fietsreis willen maken hier iets aan hebben.
• Wat doet zo’n reis nou met je innerlijk, wat brengt het je, wat gebeurt er met je als je zo lang uit je comfortzone stapt? Dit wordt vooral een persoonlijk verhaal gebaseerd op mijn eigen beleefde gevoelens en emoties.

Lezingen en workshops

De mensen om me heen die ik hierover spreek zeggen me 1 ding: Begin en doen!! Dus ik ben druk gaande met de voorbereidingen. Ik hoop over 2 maanden m’n eerste lezing te kunnen geven.

Sollicitatie training

Ik zou heel graag m’n ruime opgedane sollicitatie ervaring willen overbrengen op mensen die daar nog weinig of geen ervaring mee hebben opgedaan. Dus ik ga mijn diensten op dit gebied aanbieden. Ben ik nu verder aan het uitwerken.

Stichting

Ik heb afgelopen vrijdag besloten een stichting op te richten. Deze heeft als doel om wereldwijd (te beginnen in Zuid Amerika) lokale kleine stichtingen te steunen die zich richten op het opvangen van kansloze straatkinderen. Zoals de 2 stichtingen die ik (en jullie) als goed doel gekoppeld had aan mijn fietsreis.
Ik heb gezien met eigen ogen wat deze mensen kunnen betekenen voor kinderen die totaal geen toekomst voor ogen hebben. En daar wil ik me meer voor gaan inzetten. Ik moet nog veel uitzoeken. In de volgende update volgt meer.

Werk

Bezig om contacten te leggen en her en der wat “zaadjes” te planten. Er gaat wel wat uitkomen binnenkort. Ik ga voor een leuk project voor 3 dagen in de week. Waarbij ik m’n overige tijd kan besteden aan m’n andere uitdagingen.

Reacties

Als jullie reacties, tips of ideeën hebben laat ze dan horen!!!! Ze zijn meer dan welkom. Je kunt me ook rechtstreeks per email benaderen via dirkvanasselt@live.nl Of me bijvoorbeeld via Linked In (www.linkedin.com) toevoegen aan je netwerk.

Met een hartgroet, Dirk

Sponsored By Merida, Shimano, Bioracer, De Europeesche, Fiets en Salt

23 December 2009

Verslag bezoek stichting “Kinderen van Equador”

Dinsdag 8 december

We worden opgehaald door de nederlandse Melanie Verstraten bij ons hotel in Quito. Melanie heeft de stichting opgezet in 2004 en woont sinds die tijd ook hier in Quito. In de auto op weg naar het opvangtehuis vertelt ze het een en ander over haar beweegredenen.
Ze heeft op 1 van haar reizen, een reis naar Equador, haar huidige man David ontmoet en zodoende hebben ze besloten in zijn geboortestad te gaan wonen. Ze heeft altijd “iets gehad” met kinderen en “iets gehad” met vrijwilligers werk. En zo ontstond het idee dat ze zich wilde inzetten voor de straatkinderen in Quito.
Ouders die op de markt hun waar verkopen nemen hun kinderen van jongs af aan mee naar de markt. Ze worden daar veelal letterlijk aan hun lot overgelaten en groeien op op de markt. Ze leren niets, eten slecht, hebben geen enkele verzorging. Ofwel ze groeien op zonder enig positief vooruitzicht. De stichting vangt deze kinderen (overdags) op in een tehuis. Waar ze, vaak spelenderwijs, dingen leren als engels, rekenen, lezen, schrijven, en werken op een computer.
Ook komt er bijvoorbeeld maandelijks een tandarts en een dokter langs. Ze krijgen bovendien goed en gezond te eten. Je ziet de kinderen na enige tijd vaak opbloeien en een “drive” krijgen om iets van hun leven te maken. Alles gaat in zo goed mogelijk overleg met de ouders en de markt ‘’directeuren’’.
Het heeft haar heel veel overtuigingskracht gekost om vooral de ouders ervan te overtuigen dat dit goed is voor de kids. In het begin was er veel wantrouwen bij de ouders. Wat ga je met m'n kinderen doen overdag? Ik heb er geen zicht meer op. Neem je ze niet mee? Etc.. Het heeft dus veel tijd nodig. Nu begint het te lopen. Er ontstaat vertrouwen en alles valt of staat met vertrouwen en ouders komen nu zelfs op eigen initiatief hun kinderen brengen.
Wat me vooral trof was de bescheidenheid van Melanie en de vrijwilligers die zich zo met volle overgave en overtuiging inzetten. De vanzelfsprekendheid, de belangeloosheid, de gedrevenheid en de warmte waarmee ze dit doen is mooi om te zien. Het is een nog relatief kleine stichting en ik heb het gevoel dat onze bijdrage ze ontzettend van pas komt en dat het hier een juiste en mooie bestemming krijgt. Het gaat vaak om simpele dingen als speelgoed, stoelen, lessenaars, inrichten van de kamers. Maar ook computers en een auto waarmee de kinderen iedere dag worden opgehaald en eind van de dag weer worden terug gebracht. Ik ben ontzettend blij en opnieuw dankbaar dat ik via deze weg een kleine bijdrage heb kunnen leveren aan deze fantastische stichting!!

Einduitslag barometer

De totale opbrengst is uitgekomen op 5400 Euro wat bijeengebracht is door jullie allen!!!!!
5400 Euro. Dat is ~8000 US Dollar en dus ~4000 US Dollar per stichting.
Ik heb het al eerder gezegd: allen bedankt en wat een mooi begin van het komende jaar.

Ter herinnering, het geld doneer ik naar de de 2 geselecteerde stichtingen:
• Stichting Sint Martinus in Rio de Janeiro, Brazilie (http://www.sintmartinus.newsman.com )
• Stichting Kinderen van Equador in Quito, Equador (http://www.kinderenvanecuador.nl/)

Vervolg

Langzaam kom ik weer in het dagelijkse ritme en kan ik me weer focussen op m’n verdere toekomst en werk plannen. Ik ga in iedere geval aan de slag als zelfstandige (ZZP-er) op het gebied van project coordinatie of project management ondersteuning. Daarnaast loop ik met andere ideeen rond die ik in 2010 verder vorm wil geven. Mijn ‘’rode draad’’ hierbij is INSPIREREN. Ik wil mensen inspireren hun hart te volgen en te gaan doen wat ze echt heel graag willen.
Hoe?
• Zoals eerder gezegd ga ik een boek schrijven over m’n fietservaringen.
• Ik vind het schrijven zo leuk dat ik ga proberen columns of artikels te schrijven voor magazines.
• Ik ga programma’s opzetten met als doel mensen te helpen hun hart te volgen en echt te gaan doen wat ze heel graag willen. Veel mensen werken maar zouden liever heel iets anders willen doen. Echter veelal weten ze A) niet precies wat ze dan willen en B) niet hoe ze dat dan moeten realiseren. Ik wil ze daarin gaan begeleiden.
• Ik ga presentaties / lezingen geven over m’n fietsreis. Denk bijvoorbeeld aan fiets- en vakantie beurzen maar ook aan wielerverenigingen, sport gerelateerde bedrijven. Maar het zou ook kunnen dat “innerlijke ontdekking” gerelateerde organisaties geintereseerd zijn.

Ideeen te over dus en ik ben zelf ook nieuwsgierig naar hoe het gaat lopen allemaal. Het lijkt mij leuk jullie wat op de hoogte te houden. Ik zal zo 1 keer per maand een update nieuwsbrief uitsturen via deze weblog. Mocht je totaal niet geintereseerd zijn kun je je natuurlijk altijd laten uitschrijven. Maar mocht je me willen volgen: helemaal goed!

Reacties

Als jullie reacties en ideeen hebben laat ze dan horen!!!! Ze zijn meer dan welkom. Je kunt me ook rechtstreeks per email benaderen via dirkvanasselt@live.nl Of me bijvoorbeeld via Linked In (www.linkedin.com) toevoegen aan je netwerk.

Met een hartgroet, Dirk

Sponsored By Merida, Shimano, Bioracer, De Europeesche, Fiets en Salt

FINISH!

Zondag 6 december; Van Papallacta naar QUITO!!!!!; 70 KM

Dag van de aankomst. Dag van wederzien met Carola. Dubbel gevoel: verdrietig en ongeloof dat het avontuur voorbij is. Blij en opgelucht dat het avontuur voorbij is.

Vannacht niet echt goed geslapen. Veel wakker. Veel denken. Over mezelf. Hoe het allemaal begonnen is. Wat er allemaal gebeurt is. Wat m'n plannen zijn. Over alles. Vroeg op en vroeg op pad. Half zeven op de fiets en er wachten ons nog een paar stevige klimmen!! Op de allerlaatste dag ´mogen´ we nog een keer over een 4100 meter pas. "Tough" tot de laatste kilometer.

Het begint direct vanuit het hostel; 2 KM steile klim over Dirt Road. Het voelt alsof dit de zwaarste klim is van de hele tour. Daarna doorklimmen over geasfalteerde weg. Steil en lang. Van 2300 m naar 4100 meter. Daar ligt de pas aar we overheen moeten. Je ziet het landschap weer per iedere 100 meter hoogteverschil veranderer. Mooi maar ik heb er amper oog voor. Ben met mezelf bezig. Met het klimwerk. Heb het zwaar. Heb het erg zwaar. Ik weet en wil dat het over is. Gewoon voorbij is. Maar dan ben ik op de top. Het is er koud en ik trek snel mń windjackie aan. Er volgt een mooie afdaling van een KM of 20. In vliegende vaart ga ik naar beneden. Het gaat hard maar wel gecontroleerd. Want mijn eerste prioriteit is heelhuids aan te komen.

30 KM voor de finish is het verzamlen voor de Convoy. We gaan met z'n allen de laatste 30 KM in! Er volgt opnieuw een laatste / allerlaatste klim om Quito in te komen. Nog 600 hoogtemeters volgen maar het gaat in een heeeeeel langzaam tempo. De langzaamste rijder gaat voorop en iedereen blijft erachter.

4 Km voor het einde verzamelen we voor een pee-break en de laatste instructies. Dan gaan we voor de laatste Km's!! We komen de stad in, ik ben zoooo exited. Denk maar aan 1 ding: aan m'n weerzien met Carola. Ik kijk 3 KM voor de finishlijn al om me heen of ik haar niet zie staan.

Nog 1 KM te gaan. Ik wordt zenuwachtig, ga aan de zijkant van de groep fietsen om ver vooruit te kunnen kijken. En zie dan in de verte een "finish boog". Daar moet het zijn. En volgens mij zie ik een rood T-Shirt. Ja dat moet Carola zijn. Kan niet anders. Ze komt dichterbij en ja hoor, het is haar echt. Tranen schieten me in m'n ogen. Nog 10 meter en dan ben ik bij d'r en vlieg in haar armen. Wat een moment.
Over de finishlijn na 12000 KM fietsen. Afzien soms; fysiek en mentaal. Overwinningen op mezelf. M'n innerlijke reis. En dan nu hier op de finishlijn met Carola in m'n armen.

Als we elkaar een beetje kunnen loslaten ga ik op zoek naar m'n mede fietsers en omhels ze stuk voor stuk.

De champagne kurken knallen in het rond. Er zijn veel lokale mensen die op de gebeurtenissen afkomen. Ik zie een mooi spandoek met de tekst "Dirk fantastisch gefietst". Het is van de stichting "Kinderen van Equador". Het is geweldig allemaal. En wat een belevenis.
Er worden natuurlijk volop foto's gemaakt, er wordt kort wat gesproken en bedankwoorden uitgesproken.

's Avonds hebben we een diner. Er worden vele dankwoorden uitgesproken.
Iedereen krijgt zijn medaille. Er zijn foto's en een mooie slideshow met een aantal hoogtepunten.
Goh als je het zo allemaal voorbij ziet komen, wat is er dan veel gebeurd zeg. Wat een dag vandaag. Een om nooit te vergeten! Wat een reis is dit geweest.
Een reis waarin ik zoveel gezien heb. Waarin ik zoveel geleerd heb.
Maar bovenal een reis waarin ik mezelf ben geworden!

   
 

Bedankt

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken voor de reacties die jullie ook veeal via m'n weblog hebben gegeven. Ik zou willen dat ik meer de gelegenheid had gehad jullie allemaal persoonlijk te bedanken. Of persoonlijk te reageren op jullie reacties. Maar zoals je hopelijk kunt begrijpen was dat gewoon niet altijd mogelijk. Maar weet dat jullie reacties me veel deden en dat ze me metaal steunden. Echt heel mooi.
En ik ben heel blij dat ik jullie via m'n weblog een beetje heb kunnen laten meegenieten. En Zuid Amerika een beetje heb kunnen laten meebeleven.

Vervolg

Er volgt nog een update Deze reis mag dan wel afgelopen zijn maar nieuwe avonturen volgen!
• M'n boek wat ik ga schrijven.
• Ik ga programma's opzetten

Reacties

Als jullie nog reacties hebben laat ze dan horen!!!!. Nu kan het nog :-)

Hasta la vista, Dirk (alias El Leon)

Sponsored By Merida, Shimano, Bioracer, De Europeesche, Fiets en Salt

Zondag 13 november - Zaterdag 26 november

Gringo's, Canyon El Pato, nog 8 fietsdagen te gaan, boek!

Gringo´s

Overal waar we, buiten de grote steden om, komen worden we bschouwd en begroet als Gringo's. "Hey Gringo!!" is het als je een dorpje binnenfietst. Of je hoort "Miren a Gringo!" (kijk een Gringo!). Buiten de toeristische plekken als Cuzco of Lima enz. hebben de lokale bewoners meestal nog nooit een "witte" op de fiets gezien. Fietsen doe je hier gewoon niet. En zeker niet in de bergen / canyons / desert / zoutvlakte / whatever afgelegen plekken we geweest zijn. Dan kijken de mensen ons aan alsof we Aliens zijn. Van een andere planeet komen. En dan hoor je het gefluister "Gringo's!!".

Er zijn hier in de landen natuurlijk wel toeristen. Maar die reizen dan per bus of per auto. Dus dat kunnen ze dan misschien gewend zijn. Maar geen fietsers! En dan ben je per definitie een Gringo. Mensen (lokalen) die je toeschreeuwen "Hey Gringo!" doen dit niet als scheldwoord maar meer als toejuichen of verwelkomen! Als je een winkeltje binnenloopt is het een hoop gegiechel en gelach. Geldt zeker voor mij met mń bijna 2 meter lengte en met mń kale knar! Dat hebben ze helemaal nog nooit gezien. Je raakt eraan gewend en het is wel grappig. In het begin negeerde ik het maar nu lach ik terug en dat vinden ze dan helemaal leuk. Een kale Gringo van bijna 2 meter lang die terug lacht!!!
In de mini afgelegen dorpjes ben je echt een verschijnsel. Kinderen staan stil en gapen je aan met grote ogen en opengevallen monden. Iedereen staart naar je. Sommigen moedigen je aan. Klappen in hun handen, lachen en roepen wat. Ik versta er niks van. Soms hoor je Forza! (Van het Italiaanse Forza). Ja zelfs de koeien, paarden of ander vee staren je aan en kijken je na!!

Canyon El Pato

Van Montmerry naar Hullanca door de Canyon El Pato

Ik fiets alleen op een weg waarvan ik me afvraag of het de juiste is. Ik vraag her en der de weg en iedereen zegt me "You're OK, keep going on" Dus ik rijd gewoon door. De weg is het woord weg niet waard. Het is een maximaal 2 meter breed zand pad bezaaid met keien en scherpe puntige stenen. En bovedien vol met kuilen en gaten. Dit is een zogenaamd "heavy dirt road".

Ik fiets door the "Canyon Del Plato". Direct links van mij echt steile bergwanden en direct rechts van mij de diepte die steeds dieper wordt. En waar de rivier de Rio Santo steeds wilder en woester door de canyon heen stroomt. Maar er zijn geen vangrailtjes hier. Nee gewoon over het randje direct steil 100 meter (Meer??) naar beneden!!. Echt spectaculair en schitterend gezicht.

Tegen de bergwanden stromen watervallen naar beneden. Dan kom ik de eerste tunnel tegen (het worden er 30 die dag!). De eerste is niet zo lang en ze kennen hier geen verlichting. Maar sommige tunnels zijn soms echt lang en donker!. Echt donker, je ziet geen hand voor ogen. Dus tricky en scary soms. Je rijd door de tunnel zonder iets te zien. Soms ben ik bang tegen een bergwand op te rijden. Of te vallen. Want het is allemaal dirt road met los zand, keien, stenen, etc. Maar gelukkig kom ik er steeds weer heelhuids doorheen. Zo krijg ik dus een stuk of 30 tunnels !!!! En geen andere fietser te bekennen! Heel soms een auto. Ik denk aan m'n lekke banden en aan het feit dat ik geen pomp bij me heb. Gauw die gedachten verbannen en vergeten! Niet aan denken nu. Geconcentreerd blijven op de weg!. Geniet vam de omgeving! en van mezelf!.

Toch wordt het steeds moeilijker om van de omgeving en de spectaculaire scenery te genieten. De "killing" Dirt Road is aan de winnende hand betreffende het gevoel. Het eist al je aandacht op en vereist al je energie. Ik stop na 3 uur voor energy bars en drinken. Hier MOET ik nu goed aan denken. Na 4 uur kom ik door een Ghost Town waar ze een coka cola stalletje hebben. Super, net wat ik nodig hen. Coca Cola is een supersnelle energie gever en ik heb even een welverdiende break. Je handen gaan pijn doen vanwege de continue verkrampte vasthoudings grip op je stuur. Evenals je armen die continue heftig door elkaar worden geschud. Je helm op je hoofd schud continue op en neer, dat ga je voelen.
En maar niet te spreken over je benen en je voeten. Eindelijk na 6 uur op de fiets kom ik aan bij lunch. Sjonge jonge wat heb ik een honger! Ik eet als een paard. En drink en drink en drink.
1 uurtje verderop is onze bush campsite voor vandaag. Blj dat ik er ben maar wel met een fantastich gevoel.

Nog 8 fietsdagen te gaan.

Het is alsof m'n lichaam weet dat het nog 8 dagen te fietsen heeft. De energie wordt minder. Het is net als met schaatsen. Als je weet dat je 200 Km moet schaatsen lukt dat net. Maar het moeten er dan na 200 geen 10 extra zijn want dat gaat dan niet meer. Je stelt je in op die 200. Zo ook met deze tour.
Het is mooi geweest. Ik verlang naar de finish. Dat ik rust kan nemen. Weer in het "normale" ritme kan terugkeren. Ik doe de laatste dagen dus "rustig aan". Probeer nog zoveel mogeljk bewust te genieten van de omgeving, de mensen en van mezelf. Alles in me op te nemen. Stop dus veel ('s morgens koffie stops en 's middags coke stops) onderweg.
En zo komt de finish dichter en dichterbij.

BOEK

Ik ben deze dagen bezig de hoogtepunten op te schrijven voor mezelf. Dus alles komt weer voorbij. Vanaf Rio de Janeiro tot dan nu net in Equador. Ik kan er wel een boek over schrijven. Sterker nog: Ik ga er een boek over schrijven!!!
In de volgende update vanuit Quito volgt hier meer over!!!

Reacties

Als jullie nog reacties hebben laat ze dan horen!!!!. Nu kan het nog :-)

Hasta la vista, Dirk (alias El Leon)

Sponsored By Merida, Shimano, Bioracer, De Europeesche, Fiets en Salt

Zondag 1 november - Donderdag 12 november

Macchu Piccu, 3 dagen boven de 4000 meter, en Nazca

31 Oktober; Macchu Piccu!!

Vanmorgen 4.30 de wekker; 5.00 hr breakfast; en 5.30 op weg naar Macchu Piccu!! Met de bus 30 minuten omhoog klimmen naar de ingang. waar alles -tig keer wordt gecheckt.
En daar ben ik dan!! In en op Macchu Piccu. De allereerste blik op het Macchu Piccu zoals ik ken van de beelden komt onverwachts en doet me met een schok stilstaan! Ik zie de ruines en de zo typerende berg er recht achter oprijzen. En realiseer me dan ineens: Waaauw ik zie Macchu Piccu voor me!
Wat een moment. Ik voel geluk, opwinding, verbazing.
In de bus op weg hier naartoe schiet me ineens te binnen dat ik dit zo graag met eigen ogen wilde zien. En nu ben ik hier.

Wat ik zie vind ik fantastisch. De ruines van de Inka's zijn 100% origineel. Alles wat er te zien is, is Inka. De tempel van de zon, de huizen, de tempel van de maan. Het is allemaal zo vol symbolen en mystieke historie. Het fascineert me. De natuur is ook prachtig.
De Macchu Piccu berg voor me, andere bergen ernaast en erachter, In de diepte het groene dal. Het is de combinatie van alles wat het zo byzonder maakt: De terrasvorming aan de ene kant, de ruines aan de andere kant, de groene bergen, de valleien in de diepte, Maar het is vooral het gevoel om hier te zijn. Het idee om hier te zijn waar vroeger (nog maar een 500 jaar geleden) dit zo mystieke en byzondere volk leefde. Hier leefde volgens zeggen maar zo'n 1000 mensen. En het grote merendeel de "Higher Class" inka's.
We worden heel goed ingelicht door onze gids. En op gegeven moment krijgen we vanaf 11.00 de tijd aan onszelf. Ik zoek een stille schaduwplek op. Ik wil hier mediteren. Ik vind een heel mooi plekje en mediteer. Ik zuig alles in me op. M'n gevoel, de natuur, de wind, het geluid, de reuk.
Geweldig.

Daarna zet ik m'n Ipod op met m'n speciale "iedere avond val in slaap muziek". Ik luister alle 3 Cd's af en kijk om me heen en Geniet. Ik blijf lang zitten en dan trekken donkere zwarte wolken samen boven de berg. Ik neem afscheid en ga naar beneden. De rest van de dag is voor de terugreis.

Wat een GEWELDIGE dag en wat ben ik blij dat ik dit gezien heb en dat ik dit heb mogen zien!!

Honger klop

Een ochtend die relatief gemakkelijk is. Wat licht klim en daalwerk maar geen hele zware inspannningen. Het is genieten van het landschap.
Ik kom aan bij lunch met een grote dikke glimlach op m'n gezicht. En eet voldoende. Ik gebruik geen energy bars en gollies (energie drinks). Puur water. Er gaat een paar keer door m'n hoofd vandaag dat het misschien toch wel verstandig is deze dagen dit te gebruiken. Misschien morgen.
Na lunch neemt het klimwerk toe. Het wordt wat steiler. En dan kom ik op het punt zo'n 10 Km voor campsite en ik voel eigenlijk van het ene op het andere moment de energie in m'n lijf afnemen. Alsof het de grond inspoelt.
Ik stop en neem een banaan. Fiets verder maar het is te laat. Het wordt een struggle om die laatste Km's te rijden. Ik heb geen energie meer!. De tank is leeg, de benzine is op. Shit, ik heb een regelrechte hongerklop. Ik ga met 5 Km / hr vooruit en het is afzien voor me. Ik kan niet harder. Ik kom leeg aan op de campsite.
Wat ben ik blij dat ik er ben zeg. Sta te shaken op m'n benen. Ga op een stoeltje zitten om even bij te komen. Maar ga meteen op zoek naar m'n proteinen (eiwitten) en maak een mix die ik direct opdrink. Daarna meteen soep (en veel soep) en vervolgens water, water, water. Ik voel me wat beter worden. Maar m'n benen zijn zwaar. Ik ga wat relaxen in m'n tent om vooral de benen rust te geven.
Ik moet herstellen. Ik rust en rust en rust. Ik voel me na een 2 uur beter. Weer drinken en drinken. Ik eet goed en ga dan zo vroeg mogelijk m'n tent in. Hopenlijk herstelt mn lichaam goed voor de dag van morgen. En morgen zeker energie bars en energie drinks gebruiken!!!
Een belangrijke leerschool voor me geweest vandaag. Voordat je honger krijgt, eten. Ieder uur een energiereep. En ik moet energie drink gebruiken. Het lukt op deze hoogte niet alleen op water.

Lekke banden

De eerste 8000 Km heb ik geen enkele lekke band. Ik was de enige en stiekum had ik zoiets: het zou een mooi verhaal zijn als ik zonder lekke band Quito zou halen! Tot 2 weken geleden was dat een mooie gedachte. Nu sta ik op nr 2 betreffende het aantal lekke banden: 10 stuks in slechs 2 weken tijd!.
Ofwel het kan dus snel veranderen! 2 weken geleden op een rustdag had ik m'n eerste "flat". Was al verdacht: tijdens een rustdag.
Maar goed kan gebeuren. Maar vanaf dat moment was het bijna iedere dag wel raak. Je raakt er gefrustreerd van. Als je jezelf goed voelt, en het weer is OK en alles verder, maar je materiaal geeft het op dan is dat heel vervelend. En zeker als je de oorzaak niet snapt. Ik vond geen glas splinters of spijkers of whatever. Nee mijn lekke banden waren onverklaarbaar.
Tot ik op gegeven (na nr. 8 ofzo) al m'n oude lekke banden eens naast elkaar legde en ontdekte dat alle gaten op zo'n beetje dezelfde plek zaten en ook zoń beetje dezelfde vorm hadden. Nou dan wordt het wel erg verdacht. Na uitvoerig onderzoek blijkt dat een combinatie van een slecht velglint en eigenlijk te smalle binnenbanden waarschijnlijk de oorzaak is.
M'n velglint was van plastic en had wat scherpe randen. En m'n binnenbanden zijn eigenlijk te smal waardoor ze te veel worden opgerekt. Waardoor ze teveel onder spanning komen te staan en dan met te scherp velglint "knappen".
Nu heb ik zowel een nieuw voorwiel als een nieuw achterwiel moeten aanschaffen onderweg dus vandaar dat dit "gevalletje" pas na de eerste 8000 Km tevoorschijn kwam. Vandaag voor het eerst "lekvrij" gereden en ik moet je zeggen dat dat een hele opluchting was. Maar voordat het echte vertrouwen weer terug is, dat duurt nog wel even.

Vervolg

Nog 3 weken te gaan. M'n gedachten gaan steeds vaker uit naar het moment dat ik de finishlijn in Quito zal passeren. Waar ik mijn Carola weer in m'n armen kan voelen. En waarna ik weer lekker naar huis kan. Naar m'n familie, en vrienden en vriendinnen. Naar m'n eigen huis, tuin, douche en bed. Naar dat wat zo vertrouwd is. Maar goed, fijn om zo nu en dan wat bij weg te dromen. Maar eerst nog even fietsen. Vanaf Lima, waar ik nu ben, gaat het weer het binnenland in. Richting Loja in Equador. En dan gaaan we toch nog een keer heel serieus het Andes gebergte in. Op naar de 3500 meters!. Dus dat wordt weer behoorlijk zwaar maar ook zeker erg mooi. Ik breng jullie op de hoogte in het volgende verslag!!

Reacties

Bedankt voor jullie reacties weer. Erg leuk te horen dat jullie me een beeje volgen. Ik probeer te reageren op jullie reacties maar je kunt je voorstellen dat dat niet altijd persoonlijk lukt. Ik doe m'n best.

Hasta la vista, Dirk (alias El Leon)

Sponsored By Merida, Shimano, Bioracer, De Europeesche, Fiets en Salt

Woensdag 21 oktober - Zaterdag 31 oktober

Via Lake Titicaca naar Macchu Piccu.

Lake Titicaca. Klimwerk
(4251 meter) + m'n eerste echte lekke band.

Lake Titicaca is het hoogst gelegen bergmeer van de wereld. En daar fitsen we een paar dagen min of meer omheen. Als ik aan een meer denk dan denk ik aan de Loosdrechtse plassen ofzo. Maar niet aan een meer dat omgeven is door bergen van rond de 6000 meter. Maar dat is Lake Titicaca dus wel. Een diepblauwe bergmeer met stadjes in de valleien en tegen de heuvels opgebouwd. En verder omgeven bergreuzen van > 6000 meter hoogte. Onze betsemming is vandaag Copacabana en er wacht ons wat serieus klimwerk. Het gaat van 3600 meter, naar 3700, naar 3800, naar 3900 en ja hoor we tikken de 4000 meter aan!! Een byzonder gevoel!! Het idee dat je op 4000 meter hoogte aan het fietsen bent. Een gevoel van onoverwinnelijkheid, dat je alles aankunt.

Ik kijk om me heen en het is hier zo mooi! Diepblauw water ver beneden me. De heuvels direct naast me zijn begroeid met gele grassen die door de zon een gouden kleur krijgen. Her en der bomen en stukjes bos (Ik wist niet dat op deze hoogte bomen konden groeien). En altijd maar de witte Andes toppen van> 6000 meter op de achtergrond. De eerste keer dat ik de 4000 passeer maakt zich een trots gevoel van me meester. Ik stop en sta even een paar minuten stil; hijgend en geniet van alles om me heen. Dan volgt weer een mooie snelle afdaling naar 3700 meter en vervolgens gaat het opnieuw omhoog. Ik kom weer op 4000 meter en dan voelt het alsof ik dans op m'n fiets; alsof ik op een Full Suspension rijdt. Het voelt hel lekker maar ik besef vrij snel dat het niet gewoon is. Ik kijk achterom en ja hoor ik heb een"Flat". Dat was de reden dat ik "danste".
Ik heb een heel langzaaam leeg lopende achterand. Shit dat betekent vervangen. Fiets op de kop, achterwiel eruit, nieuwe binnenbandje erin, achterwiel weer op z'n plek zien te krijgen en er een paar Bar proberen in te krijgen. En na 20 minuutjes verder fietsen. Ik klim en klim verder; 4100 meter! 4200 meter! 4253 meter!! staat er op een gegeven moment op de weg geschreven. Dit is het hoogste punt van vandaag. Adrenaline in m'n lijf, het idee dat je aan het fietsen bent ruim boven de 4000 meter.
De scenery. Alles, het overweldigd me! Natuurlijk maak ik foto's. Dit is weer zo'n dag je na elke bocht opnieuw en foto wilt maken.

Het is nog 10 KM naar Copacabana dat aan het meer ligt op 3700 meter.
Dat betekent dus dalen! Het is een super afdaling; mooi asfalt, geen verkeer, mooie bochten. Dus ik ga in de afdaalhouding naar beneden. Half staand op de trappers, kont naar achteren, neus naar het stuur, ellebogen naar binnen, knieeen naar binnen en vol gas. Niet remmen. De wind giert om je heen, adrenaline spuit door je lijf, ik schreeuw het uit van de opwinding, weer een bocht die ik mooi vol van buiten naar binnen kan nemen. Het kan niet op vandaag. We komen met 70 Km/ uur Copacabana binnen stuiven en nu is het vol in de blokken!. Tot bedaren komen en rustig verder fietsen.
We verblijven in een hostel vandaag. Leuke plek, lunch staat klaar die ik ter plekke met volle kracht aanval. Want ik heb honger als een paard. Er gaan 10 boterhammen naar binnen met tonijnsalade en de pindakaas/jam combi. Gevolgd door een paar stukken watermeloen! Natuurlijk napraten met de mensen die er al zijn. Dan een douche en ik ben weer helemaal OK!

Cusco.

Ja Cusco. Wat is Cusco? Veel (Inka cultuur, Inka bouwstijl, oude schitterende kerken, tig musea) maar vooral toch Macchu Piccu gelegen in "The Sacred Vally". Zo'n beetje alles van de Inka cultuur is door de Spanjaarden vernietigd rond het jaar 1540. Maar Macchu Piccu hebben ze nooit gevonden. Deze stad is pas ontdekt (bij toeval) rond 1910 en is sindsdien DE trekpleister van Peru.
Dat komt door de history, de mystiek rond het Inka rijk, en de schitterende ligging. Het is een magische plek die door mystiek en vrede overheerst wordt. Iedereen die in Cusco is gaat naat Macchu Piccu. Niemand uitgezondert. Ik dus ook. In 2 dagen. In het volgende verslag zul je lezen of ook ik wordt "gevangen" door het Macchu Piccu virus.

M'n parapente tandemsprong boven "The Sacred Vally"

Ik heb er lang over getwijfeld maar toch de stoute schoenen aangetrokken en een ticket gekocht voor een tandem parapente sprong boven de Sacred Valley. En vandaag is het dus zover. Ik sta aan de rand van een vlak gras plateau van misschien 50 bij 50 meter en ik kijk over het randje de diepte in. Voor me kijk ik uit op de besneeuwde bergtoppen. Verder ben ik omgeven door groen / gele heuvels en in de diepte ligt de groene vallei. Waar doorheen de rivier de Urumbaba stroomt.

In de vallei is een dorpje zichtbaar dat verder omgeven is door agrarische landerijen. Het ligt er allemaal heel lieflijk en vredig bij. Net een schilderij. Ik voel me niet heel gerust. Ben gespannen en opgewonden tegelijk. Ik denk nog maar niet teveel aan het moment dat ik daar over dat randje ga. Ik geef me over aan m´n instructeur. Daar moet ik nu op vertrouwen. Dat brengt me wel tot rust. Zij bereiden de sprong voor, meten de windsterkte, bekijken de wolken, bekijken de landingsplek. Ik heb wel het gevoel dat ze het serieus oppakken. Niet zo gek want hij (m'n instructeur) zal ook wel heelhuids beneden willen komen! Dan is het moment daar.
Ik wordt ingegespt en vastgeklikt aan het tuig van de instructeur. Alles wordt dubbel gecheked. Ik sta, hij zit nog achter me. De parachute ligt klaar achter hem, uitgevouwen en wel, maar nog op de grond. Dan gaat hij langzaam staan, de helpers geven de parachute een lift omhoog. De chute pakt de wind en voor ik weet zijn we "los" en 5 meter boven de grond. Ik kan de spanning laten varen, ontspan me en verbaas me erover dat ik zo relaxed zit!

Alsof ik in een zetel de boel van bovenaf bekijk. En zo is het eigenlijk ook. We stijgen en stijgen en zweven zo een minuut of 20 rond. Dan gaan we dalen en na een minuut of 10 zitten we vlak boven de groene vallei en het dorpje komt snel dichterbij. Ik vraag me af waar we straks gaan landen. De instructeur volgens mij ook want hij wijst me aan waar we "normaal gesproken" landen: een mooi vlak leeg stuk. Maar hij zegt "normaal gesproken", dat betekent naar mijn idee, nu dus niet. Klopt, nu dus niet. Hij wjst me een fraai maisveld aan en geeft me instructies wat te doen bij de landing.
We maken een laatste bocht om tegen de wind in te landen en zo snel en makkelijk als we stegen, zo snel en makkelijk ook als we landen. We maken een zachte landing. Kom eigenlijk op m'n kont terecht. Val zachtjes naar de zijkant en de parachute wordt door de instructeur op de grond getrokken. Voila, the eagle has landed!!!.
Pfoeiii ik ben toch erg blij dat ik weer aarde voel, dat alles heel is en dat ik levend en wel weer op de grond beland ben. Nog wel wat misselijk dus ik blijf een poosje ¨versuft¨ zitten. Ook om te beseffen dat het allemaal OK is. Het duurt nog erg lang voordat alle spanning, opwinding en adrenaline uit mń lijf zijn verdwenen. Een top belevenis!

Vervolg

Van Cusco naar Nazca. Dit wordt volgens de organisatie de zwaarste week van de tour waarbij we klimmen naar 4600 meter. Maar als het goed is ben ik goed uitgerust. Ik heb in ieder geval weer zin om op de fiets te stappen. Dus het zal een zware week worden maar ook een mooie! 

Reacties

Bedankt voor jullie reacties weer. Erg leuk te horen dat jullie me een beeje volgen. Ik probeer te reageren op jullie reacties maar je kunt je voorstellen dat dat niet altijd persoonlijk lukt. Ik doe m'n best.

Hasta la vista, Dirk (alias El Leon)

Sponsored By Merida, Shimano, Bioracer, De Europeesche, Fiets en Salt

Vrijdag 9 oktober - Dinsdag 20 Oktober

Over het grootste zoutmeer van de wereld op weg naar La Paz.

Een zware dag fietsen over het grootste zoutmeer van de wereld; Uyuni in Bolivia op 3500 meter hoogte. Voor mij het absolute HOOGTEPUNT van de tour tot dusver.

 

 
 
De eerste 50 Km gaan over zware Dirt Road. Vol met stenen, keien, soft zand; Het is werken, werken, werken. Ik haal misschien 7 Km / uur gemiddeld. Ik rijd met mń maatje Eric en we spreken af dat we deze dag samen rijden. We doen 2 1/2 hr over de eerste 25 Km !! Na 40 Km komen we op het zoutmeer en dan blijkt dat de wind komt opzetten; Tegenwind!!
Maar ik ben beresterk vandaag. Ik rijd gemakkelijk en rijd veel op kop. Het is zo bizar en buiten werelds om hier te fietsen. Er is geen weg en alles is wit om je heen. En dan een strak helder blauwe lucht boven je. En heel in de verte omgeven door de bergen en vulkanen.
Het vevult me met blijdschap hier te fietsen. Ondanks het vechten tegen de elementen neem ik alles zo bewust mogelijk in me op en geniet ik van deze bijzondere dag en momenten. Het zout knispert onder je wielen. Het lijkt soms ijs, soms wat op lichte sneeuw. Alle lichaamsdelen zijn afgedekt tot en met je hele gezicht. De zon is hier zo krachtig en bovendien maakt de witte ondergrond de straling nog sterker. Dus het is echt oppassen voor verbranding. Na lunch is het opnieuw teenwind en Eric en ik wiselen elkaar af. Eerst om de 5 min, dan om de 6, dan om de 7, tot om de 10.
Maar 10 minuten op kop rijden met volle tegenwind op 3575 me hoogte "killed je"!! Het put je uit!! Op 90 Km is er een eiland waar we stoppen voor een break. En daar gaat de wind draaien.
Het maakt een complete U bocht en de laatse 50 Km hebben we volle wind mee en gaan we met 30 Km /hr naar de camp locatie. Het gaat geweldig, maar wat zijn we blij dat we er zijn.
We hebben gewonnen; van onszelf vandaag en van de elementen. We omhelzen elkaar en geven elkaar een big High Five!! We overnachten in een hostal in een ghost town met de vulkaan op de achtergrond en het zoutmeer op de voorgrond. Wat een scene!! Voor mij is het Salt Lake het absolute hoogtepunt tot dusver.

Gevoel en Emoties
Gevoel

Het is de afgelopen week een week van vechten tegen de elementen en omgaan met alle gedachten in jezelf. Ik voel ongeloof dat dit bestaat, intense blijdschap dat ik dit mag zien, moeheid van m'n spieren, m'n lichaam, pijn in m'n kont, rug en nek, kwaadheid op die klere wind, kwaadheid op de stenen, keien, en zand van die fuck... Dirt Roads. Dus alle soorten van gevoel gaan dwars door me heen deze dagen.
Het lijkt wel een 8 baan van gevoel en emoties soms.

Emoties

Tijdens het fietsen op het zoutmeer denk ik veel aan thuis: aan m'n vriendin Carola, aan m'n familie, aan m'n huis. Ik denk veel aan mezelf over wat er de afgelopen jaren allemaal gebeurd is. Betreffende werk: Weg bij Lucent, gaan werken bij de KNWU, daarna naar Canon en straks voor mezelf? Aan alle ontwikkelingen de afgelopen jaren betreffende belangrijke relaties in m'n leven: Met Carola, m'n zus, en m'n ouders. Maar ook zeker betreffende m'n innerlijke zoektocht waar ik zoveel energie in heb gestoken de afgelopen tijd.
Het maakt me soms emotioneel en dan is het lekker om alleen te fietsen en dat gewoon toe te laten. Je hoeft op het zoutmeer niet op stenen, keien, gaten of whatever te letten. Die zijn er niet; het is 1 grote witte vlakte. Dus je gedachten kunnen je meenemen alle kanten op. En eigenlijk is dat heerlijk om in een wondere omgeving als dit dat gewoon toe te kunnen laten.

Vervolg

Op weg naar Cusco en dat betekent voor mij 7 dagen rust!! Volgens het schema hebben we 3 rustdagen in Cusco. Ik heb besloten daar zelf 4 rustdagen aan toe te voegen zodat ik een week vrij ben. Ik mis dan 3 fietsdagen en ga vooruit vanuit Puno met een bus naar Cusco. Ik heb daar een 2 dagen " trek"  geboekt naar Macchu Piccu wat denk ik 1 van de hoogtepunten van de trip gaat worden. En heb daarnaast dus een paar dagen over om echt even goed te ontspannen. Na Cusco volgt het zwaarste traject uit de tour dus dan ben ik lekker uitgerust en "eager"  om weer op de fiets te stappen.

Reacties

Bedankt voor jullie reacties weer. Erg leuk te horen dat jullie me een beeje volgen. Ik probeer te reageren op jullie reacties maar je kunt je voorstellen dat dat niet altijd persoonlijk lukt. Ik doe mń best.

Hasta la vista,
Dirk (alias El Leon)

Sponsored By Merida, Shimano, Bioracer, De Europeesche, Fiets en Salt

Woensdag 30 september - Donderdag 8 oktober

Van Caldera door de Atacama Desert naar San Pedro

Etappe 1; Door de Atacama Desert.

Zand, hitte, klimmen, dirt roads, niemandsland, bush camps en tegenwind! Dat zijn zo´n beetje de kernwoorden van 7 dagen door de Atacama Desert; de droogste plek op aarde!! En wij zijn er fietsend doorheen gegaan! Van Caldera naar Antofagasta door naar San Pedro. Ik wilde altijd zo graag de woestijn in. Nou, ik heb het geweten! Maar het is altijd weer zo; Hoe groter de inspanning, hoe groter de beloning! En dat geldt ook voor deze dagen.

3 dagen van meer dan 6 uur op de fiets waarbij het echt vechten is tegen de elementen hitte en wind. Het is midden op de dag 35 C en standaard vanaf rond 10.00 hr wakkert de wind sterk aan. En die is ook standaard tegen deze dagen. Het snijdt je soms de adem af. Ik probeer door m'n neus te ademen omdat ik anders na een slok water binnen 30 seconden weer een mond en keel heb als schuurpapier. Het is niet alleen fysiek vechten maar vooral (meer nog eigenlijk) mentaal. Je wilt stoppen, gewoon gaan zitten en rusten, op lopend verdergaan. Maar dan kom je er niet. Dus mijn truck is dan de rit in blokken van 10 of 5 Km in te delen. Steeds weer 10 Km verder. En zo kom je vanzelf op 110 of 130 of whatever.

Maar als je dan toch aankomt op je bush camp en je hebt 3 koppen soep, een paar power bars en veel water gedronken, kom je weer wat bij en ben je blij dat je het toch maar weer geflikt hebt!. En realiseer je je dat je door een magnifiek landschap aan het fietsen bent.
De avonden, nachten en vroege ochtenden zijn specaculair. Omgeven door zand en bergen in alle kleuren door de zonsondergang / - opkomst. En de nachten zijn zo helder dat je uren naar de de sterrenhemel wilt kijken.

HALVERWEGE!

30 september bereiken we het halverwege punt (in dagen). Ik vier het met een duik in de pacific ocean! We hebben die avond een toespraak van de Tour Director. De afgelopen 2 maanden fietsen moeten we beschouwen als voorbereiding en training voor de komende 2 maanden!!.

Het wordt alleen maar meer Dirt Road, meer klimmen, hoger, meer afgelegen, etc. Het gaat een uitdaging worden de komende tijd. Kwestie van heel goed blijven zorgen voor je materiaal je lijf en ledematen. Dus vooral letten op voeding, drinken, slapen, bescherming tegen de zon, hygiene. Fysiek zijn we er allemaal klaar voor. Het wordt nu een kwestie van mentaal sterk blijven.
We zijn met z'n allen onder de indruk. Maar iedereen kijkt toch enorm uit naar de komende periode waarin de echte hoogtepunten van de reis nog moeten komen met La Paz, de zoutmeren, Macchy Piccu, Cusco, de hoogste pas die we nemen van 4500 meter, Lima, en natuurljk op weg naar Quito!!

Bush Camps

Wat houdt een bush camp in?
Simpel gezegd, je tent opzetten in the middle of nowhere; zonder faciliteiten. Geen douche, toilet, restaurant, shops, whatever; niks. Dus kamperen "in het wild". We krijgen hier steeds meer mee te maken omdat we steeds verder "off the beaten track" gaan. Ofwel steeds verder weg van de bewoonde wereld. Ik vind het geweldig. Het vereist wel enig aanpassingsvermogen.
Als je nat en bezweet aankomt is het enige dat mogelijk is om je af te spoelen een zogenaamde "baby douche". Dat betekent dat je het zout, zand en suncream kunt afspoelen met maximaal 2 bidons water omdat het water op rantsoen is. Mijn gemilimeterde haar laat nu z'n voordelen zien want dat is erg makkelijk. Verder is een korte toiletstop geen probleem maar een grote toilet stop kan nog wel eens lastig zijn. Zeker als er geen verbergplaatsen te bekennen zijn als struiken, bomen, rotsen of andere obstakels. Dan is de truck te wachten tot het donker is, ver te lopen en toch proberen een stil plekje te vinden. Maar het kamperen in the middle of nowhere is prachig!
De stilte en vooral het overweldigende gevoel 1 te zijn met de natuur.

Vervolg

2 dagen na San Pedro gaan we de grens over van Bolivia en op weg naar La Paz.

Reacties

Bedankt voor jullie reacties weer. Erg leuk te horen dat jullie me een beeje volgen. Ik probeer te reageren op jullie reacties maar je kunt je voorstellen dat dat niet altijd persoonlijk lukt. Ik doe m'n best.

Hasta la vista,
Dirk (alias El Leon)

Sponsored By Merida, Shimano, Bioracer, De Europeesche, Fiets en Salt

Vrijdag 18 september - Dinsdag 29 september

Van Santiago langs de kust naar Caldera

Etappe 1; Van Santiago naar Coquimbo (near Serena)

Links van mij de Pacific Ocean. Van dichtbij omgeven door de heuvels. En op de achtergrond doemen regelmatig de besneeuwde toppen van het Andes gebergte op. De afstand tussen het Andes gebergte en de ocean is ongeveer 180 Km dus beide zijn op de mooie, heldere dagen goed zichtbaar.
Vanaf Santiago zie ik per dag het landschap veranderen. Eerst erg groene heuvels bedekt met veel hoge struiken en fruit bomen (die in bloei staan want de lente begint hier), cactussen en her en der een verdwaalde palmboom. Het wordt echter met de drag droger. De struiken worden lager en kleiner, palmbomen verdwijnen, cactussen zijn er steeds meer te zien en de kleuren van de heuvels worden meer bruin en rood (droge aarde).
Het fietsen is erg aangenaam deze week. De ochtenden zijn koud (4 – 6 C). Gelukkig warmt de zon me snel op en we hebben mazzel met de wind; wind mee en standaard iedere dag begint het vanaf 11.00 hr te waaien. En dat betekent hard te waaien. Dus we worden de heuvels opgeblazen en gaan soms erg hard ´downhill¨(record op m´n snelheidsmeter is tot nu toe 81.4!). Dat betekent dat ik meestal zo rond 13.00 op de campsite arriveer en dat ik dus alle tijd heb om ook heerlijk te relaxen.
Het is alleen maar kamperen de afgelopen 2 weken en dat zal de komende tijd zo blijven.

Etappe 2; Van Coquimbo (near Serena) naar Caldera; Begin van de Atacama desert.

4 zware dagen, maar spectaculair qua omgeving. We gaan nu echt 'off the beaten track' en fietsen de komende dagen in the middle of nowhere. Geen 'Gringo' die hier ooit op de fiets geweest is. We worden nagestaard door loslopende paarden die nog nooit een fietser gezien hebben. Het is alleen maar Dirt Road en dat betekent zand, gravel, stenen, groeven en gaten.
De eerste 3 dagen is het geen meter vlak. Klimmen en dalen omgeven door bergen in allerlei kleuren. Varierend van rood, bruin en zwart tot zilver, geel, groen en paars, Dat komt door de grassen, de mineralen in het gesteente en het zonlicht. Het is spectaculair om te zien .
De 4e dag gaan we het gebergte uit en staan we voor de volgende beproeving: De Atacama Desert!
Een van de droogtse plekken op aarde en wij gaan er doorheen fietsen! Hier is het zand, zand en nog eens zand (geel en rood) zover ik kan zien. Soms wat stenen en rotsblokken. Op de verre achtergrond groene heuvels en bergen. En verder is het droog, heet en staat er standaard vanaf 11.00 hr wind; En dan meteen veel wind! Soms mee, soms zij en soms tegen. Mee is het 40 Km / hr en tegen is het 15 Km / hr.
Het is nog wacht op de eerste lama in het wild!.

Vervolg

Na Caldera is het nog 4 dagen door de Atacama woestijn voordat we in Antofagasta aankomen. Daar weer een rustdag om het zand uit en van onze lichamen te spoelen. En dan gaat het vanaf Antofagasta het binnenland in naar San Pedro. Vanwaar de sectie begint naar La Paz (hoofstad van Bolivia). we gaan dan echt de hoogte in en vertoeven een week of 6 rond de 3500 meter hoogte. Details en byzonderheden volgen ongetwijfeld in het volgende verslag!.

Reacties

Bedankt voor jullie reacties zover (na m'n vorige oproep). Het doet me goed van jullie te horen. Ik probeer te reageren maar je kunt je voorstellen dat dat niet altijd persoonlijk lukt. Ik doe m'n best!

Hasta la vista,
Dirk (alias El Leon)

Sponsored By Merida, Shimano, Bioracer, De Europeesche, Fiets en Salt

Maandag 7 september - Donderdag 17 september

De Andes over gestoken in 2 etappes

Etappe 1; Van Cordoba naar San Juan.

Hoe moet ik deze 5 dagen omschrijven of in woorden uitdrukken? Sectaculair? Mooi? Overweldigend? Awesome? Kippenvel? Ik weet het niet. Ik kan het eigenlijk niet in woorden uitdrukken. Ik maak fotoś en films bij elke bocht met weer een ander schitterend uitzicht. Ik kan er gewoon niet mee stoppen. Maar zal ik ooit precies kunnen weergeven hoe ik het nu in het echt zie? Ik denk het niet.
En toch wil ik proberen jullie iets mee te geven van wat ik hier beleef, zie, voel en ervaar.

De omgeving en uitzichten zijn werkeljk spectaculair deze dagen. We fietsen 3 dagen over Dirt Road. at betekent gravel, zand, kuilen, etc. Het goede nieuws is dat er minimaal verkeer is. Heel zo nu en dan eens een auto en that´s it. De bergen met de haarspeldbochten geven na iedere bocht weer een ander kippenvel moment. Voor mij en ver in de diepte ligt het dal. De srakblauwe hemel daarboven. Het is helder zodat ik zo ver kan kijken als ik wil. Naast mij de bergwanden, achter mij de haarspeldbochten van de Dirt Road die ik net geklommen heb. Nu volgt de beloning; de afdaling. Na elke bocht stop ik. Ik wil hier wel uren blijven, maar ik moet toch weer naar de volgende bush camping vandaag. Dus toch weer verder. Ik voel me klein en nietig in dit geweld.

En dan, dan zie ik hoog boven mij een enorme vogel zweven. Het zal toch niet he. Het zal toch niet een Condor zijn? Ik weet het niet.
Een maatje fiets me achterop en stopt natuurljk ook. We kijken samen naar de vogel. Hij komt steeds dichterbij en dichterbij en maakt cirkels boven ons. Het lijkt wel of hij nieuwsgierig is wie we zijn. Hij is op een gegeven moment zo dichtbij dat ik het gevoel heb dat ik hem kan aanraken. I
k zie z´n kop, vleugels, kleuren. Hij is zo groot als ikzelf. Het is een Condor! Dan heeft ie genoeg gezien en gaat er weer vandoor; met de thermiek omhoog. Waaauw! Heb ik hier woorden voor? Eigenlijk niet. Maar het gevoel is overweldigend.

Etappe 2; Van San Juan naar Santiago; Fietsen op sneeuwhoogte!

De eerste dagen ben ik ziek. Heb koorts en hoofdpijn en ik besluit 3 extra rustdagen te nemen om te herstellen. Ik blijf in San Juan en zal me na 3 dagen weer bij de groep voegen. Goede beslissing genomen. Na 2 dagen waren de koorts en hoofdpijn weg. En een dag later heb ik de bus genomen en me weer bij m'n fietsvrienden gevoegd. Het is voor mij dan nog 2 dagen klimmen naar het hoogste punt van dit traject: 3200 meter. Hier steken we ook de grens over naar Chilie waarna vervolgens de afdaling begint richting Santago.
De bergen van de Andes zijn weer heel anders dan die van de Sierras. Het is hier ruiger, hoger, meer wind.

Maar we fietsen nu wel over gesfalteerde weg. De kleuren in de bergen is hetgeen me het meeste opvalt. Groen, geel, zilver, goud, bruin, rood, zwart, en alles er tussenin. Het groen, geel, zilver en goud komt vooral door de verschillende soorten grassen en het zonlicht dat daarop valt. Het bruin, rood en zwart komt van het gesteente. Het blijft een fascinerend gezicht dit kleurenschouwspel!

Op de laatste klimdag zien we bij vertrek de sneeuw alleen in de verte. De sneeuw komt echter dichter- en dichter- en dichterbij. Tot ik de eerste sneeuw hoopjes op ooghoogte zie. En de volgende sneeuwhoop langs de weg. Nog een paar kilometer en het is sneeuw ¨all over the place¨. Alleen alleen de weg is nog sneeuw vrij. Wat een magnifieke omgeving. En weer zooo anders dan tot nu toe. Ook hier geniet ik weer met volle teugen van.

Santiago.

Santiago heeft grote kans om op m´n favouriten lijst van steden te komen. Dit in tegenstelling, zoals eerder geschreven, met Buenos Aires.
Verkeer is OK, prachtige pleinen, parken en gebouwen. En de mensen. Ze zijn nieuwsgierig, spreken je aan en willen aan praatje maken. Kortom een heerlijke stad om verder te verkennen.

Vervolg

Vanaf Santiago gaan we noordwaarts omhoog langs de kust van Chilie. Dat betekent dat we de Pacific Ocean continue in beeld zullen hebben en verder wordt het heuvelachtig. Details en byzonderheden volgen ongetwijfeld in het volgende verslag!

Reacties

Bedankt voor jullie reacties zover (na mń vorige oproep). Het doet me goed van jullie te horen. Ik probeer te reageren maar je kunt je voorstellen dat dat niet altijd persoonlijk lukt. Ik doe m'n best.

Hasta la vista,
Dirk (alias El Leon)

Sponsored By Merida, Shimano, Bioracer, De Europeesche, Fiets en Salt